About Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD)

Attention-deficit/hyperactivity disorder (ADHD) is a disorder marked by an ongoing pattern of inattention and/or hyperactivity-impulsivity that interferes with functioning or development

بی‌توجهی 

یعنی فرد از وظیفه منحرف می‌شود، پشتکار ندارد، در حفظ تمرکز مشکل دارد و بی‌نظم است؛ و این مشکلات ناشی از سرکشی یا عدم درک مطلب نیست.

تکانشگری 

یعنی فرد بدون فکر قبلی و در لحظه، دست به اقدامات عجولانه‌ای می‌زند که ممکن است پتانسیل بالایی برای آسیب رساندن داشته باشد، یا تمایل به پاداش‌های فوری یا ناتوانی در به تأخیر انداختن ارضای خواسته‌ها.

یک فرد تکانشی ممکن است از نظر اجتماعی مزاحم باشد و بیش از حد حرف دیگران را قطع کند یا بدون در نظر گرفتن عواقب بلندمدت، تصمیمات مهمی بگیرد.

بیش فعالی 

یعنی به نظر می‌رسد فرد دائماً در حال حرکت است، از جمله در موقعیت‌هایی که مناسب نیست؛ یا بیش از حد بی‌قراری می‌کند، ضربه می‌زند یا صحبت می‌کند.

در بزرگسالان، ممکن است به صورت بی‌قراری شدید یا خسته کردن دیگران با فعالیت مداوم باشد. همچنین می‌تواند به افکار پرتکاپو و احساسات درونی بیش‌فعالی و بی‌قراری مرتبط با آن مربوط باشد.

Signs and Symptoms of ADHD

Inattention and hyperactivity/impulsivity are the key behaviours of ADHD. Some people with ADHD only have problems with one of the behaviours, while others have both inattention and hyperactivity-impulsivity, which is referred to as combined ADHD

طبیعی است که کمی بی‌توجهی، فعالیت حرکتی نامتمرکز و تکانشگری داشته باشید، اما برای افراد مبتلا به ADHD، این رفتارها:

  • شدیدتر هستند
  • بیشتر اتفاق بیفتد
  • در عملکرد اجتماعی، تحصیلی یا شغلی آنها اختلال ایجاد کند یا کیفیت آن را کاهش دهد.

بی‌توجهی 

افرادی که علائم بی‌توجهی دارند اغلب ممکن است:

  • Overlook or miss details, make mistakes in schoolwork, at work, or during other activities
  • Have problems sustaining attention in tasks, including conversations, lectures, or lengthy reading
  • به نظر نمی‌رسد وقتی مستقیماً با او صحبت می‌شود گوش دهد
  • Not follow through on instructions and fail to finish schoolwork, chores, or duties in the workplace or start tasks but quickly lose focus and get easily sidetracked
  • در سازماندهی وظایف و فعالیت‌ها، مانند کارهایی که باید به ترتیب انجام شوند، مرتب نگه داشتن وسایل و متعلقات، داشتن کارهای نامرتب و مدیریت زمان ضعیف و عدم موفقیت در رسیدن به ضرب‌الاجل‌ها، مشکل دارند.
  • Avoid or dislike tasks that require sustained mental effort, such as preparing reports, completing forms, or reviewing lengthy papers
  • Lose things necessary for tasks or activities, such as books, tools, wallets, keys, paperwork, eyeglasses, and mobile phones
  • به راحتی توسط افکار یا محرک‌های نامربوط حواسش پرت می‌شود
  • در فعالیت‌های روزانه، مانند کارهای خانه، خریدهای متفرقه، پاسخ دادن به تماس‌ها و سر قرار حاضر شدن، فراموشکار باشد.

بیش فعالی-تکانشگری

افرادی که علائم بیش فعالی-تکانشگری دارند اغلب ممکن است:

  • روی صندلی‌هایشان بی‌قرار و وول می‌خورند
  • در موقعیت‌هایی که انتظار می‌رود نشسته بمانند، مانند کلاس درس یا دفتر کار، صندلی خود را ترک می‌کنند.
  • دویدن یا دویدن با سرعت یا بالا رفتن از موانع در موقعیت‌های نامناسب، یا در نوجوانان و بزرگسالان، اغلب احساس بی‌قراری
  • Be unable to engage in hobbies quietly
  • دائماً در حال حرکت یا “در حال حرکت” بودن، یا طوری رفتار کردن که انگار “توسط یک موتور رانده می‌شوند”
  • بی‌وقفه صحبت کنید
  • قبل از اینکه سوالی تمام شود، پاسخ را با عجله و بدون فکر کردن بیان می‌کند، جملات دیگران را تمام می‌کند، یا بدون اینکه منتظر نوبت خود در مکالمه بماند، صحبت می‌کند.
  • در انتظار کشیدن برای نوبت خود مشکل دارد
  • قطع کردن یا مزاحمت برای دیگران، مثلاً در مکالمات، بازی‌ها یا فعالیت‌ها
روان‌درمانی

Risk factors

Researchers are not sure what causes ADHD. Like many other conditions, several factors can contribute to ADHD, such as:

  • ژن‌ها
  • سیگار کشیدن، مصرف الکل یا مواد مخدر در دوران بارداری
  • قرار گرفتن در معرض سموم محیطی در دوران بارداری
  • قرار گرفتن در معرض سموم محیطی، مانند سطوح بالای سرب، در سنین پایین
  • وزن کم هنگام تولد
  • آسیب‌های مغزی

ADHD is more common in males than females, and females with ADHD are more likely to have problems primarily with inattention. Other conditions, such as learning disabilities, anxiety disorder, conduct disorder, depression, and substance abuse, are more common in people with ADHD.

Diagnosis of ADHD

تشخیص ADHD نیاز به ارزیابی جامع توسط یک متخصص بالینی ماهر، مانند روانشناس یا روانپزشک متخصص در ADHD دارد.

For a person to receive a diagnosis of ADHD, the symptoms of inattention and/or hyperactivity-impulsivity must be chronic or long-lasting and impair the person’s functioning. The doctor will also ensure that any ADHD symptoms are not due to another medical or psychiatric condition. For an adolescent or adult to receive a diagnosis of ADHD, the symptoms need to have been present before age 12.

درمان

علائم ADHD می‌تواند از سنین ۳ تا ۶ سالگی ظاهر شود و تا نوجوانی و بزرگسالی ادامه یابد.

علائم ADHD می‌تواند با مشکلات عاطفی یا انضباطی اشتباه گرفته شود یا در کودکان آرام و خوش‌رفتار کاملاً نادیده گرفته شود و منجر به تأخیر در تشخیص شود. بزرگسالانی که ADHD تشخیص داده نشده دارند، ممکن است سابقه عملکرد تحصیلی ضعیف، مشکلات در محل کار یا روابط دشوار یا شکست‌خورده داشته باشند.

علائم ADHD می‌تواند با گذشت زمان و با افزایش سن فرد تغییر کند.

In young children with ADHD, hyperactivity-impulsivity is the most predominant symptom. As a child reaches high school, the symptom of inattention may become more prominent and cause the child to struggle academically. In adolescence, hyperactivity seems to lessen and may show more often as feelings of restlessness or fidgeting, but inattention and impulsivity may remain. Many people with ADHD also struggle with relationships and antisocial behaviours. Inattention, restlessness, and impulsivity tend to persist into adulthood.

درمان و روش‌های درمانی ADHD

While there is no cure for ADHD, currently available treatments can help reduce symptoms and improve functioning.

Treatments include medication, psychotherapy, education or training, or a combination of treatments.

دارو

برای بسیاری از افراد، داروهای ADHD بیش‌فعالی و تکانشگری را کاهش می‌دهند و توانایی آنها را در تمرکز، کار و یادگیری بهبود می‌بخشند. دارو همچنین ممکن است هماهنگی فیزیکی را بهبود بخشد. گاهی اوقات باید چندین دارو یا دوز مختلف را امتحان کرد تا داروی مناسب برای یک فرد خاص پیدا شود. هر کسی که دارو مصرف می‌کند باید توسط پزشک تجویزکننده دارو از نزدیک و با دقت تحت نظر باشد.

محرک‌ها

رایج‌ترین نوع دارویی که برای درمان ADHD استفاده می‌شود، “محرک” نامیده می‌شود. اگرچه ممکن است درمان ADHD با دارویی که محرک محسوب می‌شود، غیرمعمول به نظر برسد، اما این دارو با افزایش مواد شیمیایی مغز، دوپامین و نوراپی نفرین، که نقش اساسی در تفکر و توجه دارند، عمل می‌کند.

تحت نظارت پزشک، داروهای محرک بی‌خطر تلقی می‌شوند. با این حال، خطرات و عوارض جانبی وجود دارد، به خصوص هنگامی که مورد سوءمصرف قرار گیرند یا بیش از دوز تجویز شده مصرف شوند. به عنوان مثال، محرک‌ها می‌توانند فشار خون و ضربان قلب را افزایش داده و اضطراب را افزایش دهند. بنابراین، فردی که مشکلات سلامتی دیگری از جمله فشار خون بالا، تشنج، بیماری قلبی، گلوکوم، بیماری کبد یا کلیه یا اختلال اضطرابی دارد، باید قبل از مصرف محرک، پزشک خود را مطلع کند.

اگر هنگام مصرف داروهای محرک، هر یک از این عوارض جانبی یا سایر عوارض جانبی را مشاهده کردید، با پزشک مشورت کنید:

  • کاهش اشتها
  • مشکلات خواب
  • تیک (حرکات یا صداهای ناگهانی و تکراری)
  • تغییرات شخصیتی
  • افزایش اضطراب و تحریک‌پذیری
  • درد معده
  • سردرد

غیر محرک‌ها

چند داروی دیگر ADHD غیرمحرک هستند. این داروها نسبت به داروهای محرک، زمان بیشتری برای شروع اثر خود نیاز دارند، اما می‌توانند تمرکز، توجه و تکانشگری را در فرد مبتلا به ADHD بهبود بخشند. پزشکان ممکن است داروهای غیرمحرک را در موارد زیر تجویز کنند: زمانی که فرد عوارض جانبی آزاردهنده‌ای از داروهای محرک دارد؛ زمانی که یک داروی محرک مؤثر نبوده است؛ یا در ترکیب با یک داروی محرک برای افزایش اثربخشی.

Antidepressants may help with the symptoms of ADHD and can be prescribed if a patient has bothersome side effects from stimulants. Antidepressants can be helpful in combination with stimulants if a patient also has another condition, such as an anxiety disorder, depression, or another mood disorder.

Doctors and patients can work together to find the best medication, dose, or medication combination. This is referred to as titration.

روان‌درمانی و مداخلات روانی-اجتماعی

Several specific psychosocial interventions have been shown to help patients and their families manage symptoms and improve everyday functioning.

In addition, children and adults with ADHD need guidance and understanding from their parents, families, colleagues and teachers to reach their full potential and to succeed.

For some frustration, blame, and anger may have built up within a family before a person is diagnosed. Families or individuals may need specialized help to overcome negative feelings. Mental health professionals can educate people about ADHD and how it affects a family. They also will help people develop new skills, attitudes, and ways of relating to each other.

رفتار درمانی 

رفتاردرمانی نوعی روان‌درمانی است که هدف آن کمک به فرد برای تغییر رفتارش است. این درمان ممکن است شامل کمک‌های عملی، مانند کمک به سازماندهی وظایف یا انجام تکالیف مدرسه، یا کنار آمدن با رویدادهای دشوار عاطفی باشد.

رفتاردرمانی همچنین به فرد می‌آموزد که چگونه:

  • رفتار خودش را زیر نظر داشته باشد
  • به خاطر انجام کاری به شیوه‌ای مطلوب، مانند کنترل خشم یا فکر کردن قبل از انجام آن، از خود تمجید یا پاداش گرفتن

بسته به سن بیمار، والدین، معلمان یا اعضای خانواده نیز می‌توانند برای برخی رفتارها بازخورد مثبت یا منفی ارائه دهند و به ایجاد قوانین روشن، فهرست کارهای روزمره و سایر روال‌های ساختاریافته کمک کنند تا به فرد در کنترل رفتارش کمک کنند.

درمانگران همچنین ممکن است مهارت‌های اجتماعی مانند چگونگی منتظر نوبت ماندن، به اشتراک گذاشتن، درخواست کمک یا پاسخ به اذیت و آزار را آموزش دهند. یادگیری خواندن حالات چهره و لحن صدای دیگران و نحوه پاسخ مناسب نیز می‌تواند بخشی از آموزش مهارت‌های اجتماعی باشد.

درمان شناختی رفتاری 

درمان شناختی رفتاری همچنین می‌تواند تکنیک‌های ذهن آگاهی یا مدیتیشن را به فرد آموزش دهد. فرد یاد می‌گیرد که چگونه از افکار و احساسات خود آگاه باشد و آنها را بپذیرد تا تمرکز و توجه خود را بهبود بخشد.

درمانگر همچنین فرد مبتلا به ADHD را تشویق می‌کند تا با تغییرات زندگی که با درمان همراه است، مانند فکر کردن قبل از عمل یا مقاومت در برابر میل به ریسک‌پذیری غیرضروری، سازگار شود.

خانواده درمانی و زناشویی

Family and marital therapycan help family members and spouses find better ways to handle disruptive behaviours, to encourage behaviour changes, and improve interactions with the patient.

گروه‌های پشتیبانی

Support groups can help people connect with others who have similar challenges and concerns. Groups often meet regularly to share frustrations and successes, to exchange information about recommended specialists and strategies, and to talk with experts…

فرآیند تشخیص ADHD در روانپزشکی اسکای‌لایت

ما جزئیات بیشتری را در بسته ثبت نام خود برای همه بیمارانی که ارزیابی ADHD را تکمیل می‌کنند، ارائه می‌دهیم.

Below is a summary of the ADHD diagnostic pathway. 

مرحله ۱ We gather information about you

ADHD assessments are detailed, so we collect information in different ways to understand your experiences and needs. Please tell us if there is anything that would make the assessment easier for you. We will do our best to make reasonable adjustments.

مرحله ۲ We follow national guidance

Your assessment follows NICE guidance and is carried out in line with recognised national standards.

مرحله ۳ You complete questionnaires and meet with a clinician

We gather information through questionnaires and a clinical assessment. This may include talking about your mental health, past history, physical health, social life, and day-to-day experiences (usually 1 appointment completed virtually)

مرحله ۴ We use recognised ADHD assessment tools

As part of the assessment, we use recognised diagnostic tools recommended in NICE guidance to support a thorough and accurate outcome.

Step 5 Experienced assessors review your information and provide you with an outcome

Your assessment is completed by a skilled and experienced clinician who regularly carries out ADHD diagnostic assessments. They will provide a diagnostic outcome at the end of your assessment in most cases. At times they may feel more information or further discussion is required within the clinical team. If this is the case, they will explain this to you. You will be contacted by email to confirm your diagnostic outcome once your assessment has been reviewed by a multi-disciplinary team.

Step 6 You receive your reports

In the weeks following your assessment you will receive a full report explaining the information gathered and how the diagnostic outcome was reached. We also provide a shorter version that will be shared with your referring GP and that you can choose to share with others.

Step 7 You access the post diagnostic support hub at your own time and pace.

A link will be sent to you, please keep this safe so you can access the resource and support hub at any time.

Step 8 We discuss treatment and next steps

Where appropriate, we can discuss treatment options, including medication. We may also work with your GP on shared care arrangements after treatment.