About Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD)

Attention-deficit/hyperactivity disorder (ADHD) is a disorder marked by an ongoing pattern of inattention and/or hyperactivity-impulsivity that interferes with functioning or development

Απροσεξία

σημαίνει ότι ένα άτομο απομακρύνεται από την εργασία του, δεν έχει επιμονή, δυσκολεύεται να διατηρήσει την εστίαση και είναι αποδιοργανωμένο- και αυτά τα προβλήματα δεν οφείλονται σε προκλητική συμπεριφορά ή έλλειψη κατανόησης.

Παρορμητικότητα

σημαίνει ότι ένα άτομο προβαίνει σε βιαστικές ενέργειες που συμβαίνουν στη στιγμή χωρίς να τις έχει σκεφτεί πρώτα και που μπορεί να έχουν μεγάλη πιθανότητα βλάβης, ή επιθυμία για άμεσες ανταμοιβές ή αδυναμία να καθυστερήσει την ικανοποίηση.

Ένα παρορμητικό άτομο μπορεί να είναι κοινωνικά παρεμβατικό και να διακόπτει υπερβολικά τους άλλους ή να λαμβάνει σημαντικές αποφάσεις χωρίς να εξετάζει τις μακροπρόθεσμες συνέπειες.

Υπερκινητικότητα

σημαίνει ότι ένα άτομο φαίνεται να κινείται συνεχώς, ακόμη και σε καταστάσεις που δεν είναι κατάλληλες, ή ότι κινείται υπερβολικά, χτυπάει ή μιλάει.

Στους ενήλικες, μπορεί να πρόκειται για ακραία ανησυχία ή για εξάντληση των άλλων με συνεχή δραστηριότητα. Μπορεί επίσης να σχετίζεται με αγωνιώδεις σκέψεις και εσωτερικά συναισθήματα υπερκινητικότητας και σχετικής ανησυχίας.

Signs and Symptoms of ADHD

Inattention and hyperactivity/impulsivity are the key behaviours of ADHD. Some people with ADHD only have problems with one of the behaviours, while others have both inattention and hyperactivity-impulsivity, which is referred to as combined ADHD

Είναι φυσιολογικό να υπάρχει κάποια απροσεξία, μη εστιασμένη κινητική δραστηριότητα και παρορμητικότητα, αλλά για τα άτομα με ΔΕΠΥ, αυτές οι συμπεριφορές:

είναι πιο σοβαρές
εμφανίζονται συχνότερα
επηρεάζουν ή μειώνουν την ποιότητα της κοινωνικής, σχολικής ή επαγγελματικής τους λειτουργίας

Απροσεξία

Τα άτομα με συμπτώματα απροσεξίας μπορεί συχνά:

Overlook or miss details, make mistakes in schoolwork, at work, or during other activities
Have problems sustaining attention in tasks, including conversations, lectures, or lengthy reading
Δεν φαίνεται να ακούει όταν του μιλούν απευθείας
Not follow through on instructions and fail to finish schoolwork, chores, or duties in the workplace or start tasks but quickly lose focus and get easily sidetracked
Έχουν προβλήματα οργάνωσης εργασιών και δραστηριοτήτων, όπως το τι πρέπει να κάνουν με τη σειρά, να διατηρούν τα υλικά και τα υπάρχοντά τους σε τάξη, να έχουν ακατάστατη εργασία και κακή διαχείριση του χρόνου και να μην τηρούν τις προθεσμίες
Avoid or dislike tasks that require sustained mental effort, such as preparing reports, completing forms, or reviewing lengthy papers
Lose things necessary for tasks or activities, such as books, tools, wallets, keys, paperwork, eyeglasses, and mobile phones
αποσπάται εύκολα η προσοχή σας από άσχετες σκέψεις ή ερεθίσματα
Να ξεχνάτε καθημερινές δραστηριότητες, όπως δουλειές, θελήματα, απαντήσεις σε κλήσεις και τήρηση ραντεβού.

Υπερκινητικότητα-παρορμητικότητα

Τα άτομα με συμπτώματα υπερκινητικότητας-παρορμητικότητας μπορεί συχνά:

Τριγυρίζουν και στριφογυρίζουν στις θέσεις τους
να εγκαταλείπουν τη θέση τους σε καταστάσεις όπου αναμένεται να παραμείνουν καθιστοί, όπως στην τάξη ή στο γραφείο
Τρέχουν ή τρέχουν ή σκαρφαλώνουν σε καταστάσεις όπου είναι ακατάλληλες ή, σε εφήβους και ενήλικες, αισθάνονται συχνά ανήσυχοι
Be unable to engage in hobbies quietly
Να είστε συνεχώς σε κίνηση ή “εν κινήσει” ή να ενεργείτε σαν να “κινείστε από κινητήρα”.”
Μιλήστε ασταμάτητα
Να ξεστομίζετε μια απάντηση πριν ολοκληρωθεί μια ερώτηση, να τελειώνετε τις προτάσεις των άλλων ή να μιλάτε χωρίς να περιμένετε τη σειρά σας σε μια συζήτηση.
Δυσκολεύεται να περιμένει τη σειρά του/της
Διακόπτουν ή παρεμβαίνουν σε άλλους, για παράδειγμα σε συζητήσεις, παιχνίδια ή δραστηριότητες.

Risk factors

Researchers are not sure what causes ADHD. Like many other conditions, several factors can contribute to ADHD, such as:

Γονίδια
Κάπνισμα τσιγάρων, χρήση αλκοόλ ή χρήση ναρκωτικών κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης
Έκθεση σε περιβαλλοντικές τοξίνες κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης
Έκθεση σε περιβαλλοντικές τοξίνες, όπως υψηλά επίπεδα μολύβδου, σε νεαρή ηλικία
Χαμηλό βάρος γέννησης
Τραυματισμοί του εγκεφάλου

ADHD is more common in males than females, and females with ADHD are more likely to have problems primarily with inattention. Other conditions, such as learning disabilities, anxiety disorder, conduct disorder, depression, and substance abuse, are more common in people with ADHD.

Diagnosis of ADHD

Η διάγνωση της ΔΕΠΥ απαιτεί μια ολοκληρωμένη αξιολόγηση από κατάλληλα καταρτισμένο κλινικό ιατρό, όπως ψυχολόγο ή ψυχίατρο με εξειδίκευση στη ΔΕΠΥ.

For a person to receive a diagnosis of ADHD, the symptoms of inattention and/or hyperactivity-impulsivity must be chronic or long-lasting and impair the person’s functioning. The doctor will also ensure that any ADHD symptoms are not due to another medical or psychiatric condition. For an adolescent or adult to receive a diagnosis of ADHD, the symptoms need to have been present before age 12.

Τα συμπτώματα της ΔΕΠΥ μπορεί να εμφανιστούν ήδη από την ηλικία των 3 έως 6 ετών και να συνεχιστούν κατά την εφηβεία και την ενηλικίωση.

Τα συμπτώματα της ΔΕΠΥ μπορεί να εκληφθούν λανθασμένα ως συναισθηματικά ή πειθαρχικά προβλήματα ή να μην παρατηρηθούν καθόλου σε ήσυχα, φρόνιμα παιδιά, με αποτέλεσμα να καθυστερήσει η διάγνωση. Οι ενήλικες με μη διαγνωσμένη ΔΕΠΥ μπορεί να έχουν ιστορικό κακών ακαδημαϊκών επιδόσεων, προβλήματα στην εργασία ή δύσκολες ή αποτυχημένες σχέσεις.

Τα συμπτώματα της ΔΕΠΥ μπορούν να αλλάξουν με την πάροδο του χρόνου καθώς το άτομο μεγαλώνει.

In young children with ADHD, hyperactivity-impulsivity is the most predominant symptom. As a child reaches high school, the symptom of inattention may become more prominent and cause the child to struggle academically. In adolescence, hyperactivity seems to lessen and may show more often as feelings of restlessness or fidgeting, but inattention and impulsivity may remain. Many people with ADHD also struggle with relationships and antisocial behaviours. Inattention, restlessness, and impulsivity tend to persist into adulthood.

Θεραπεία και θεραπείες της ΔΕΠΥ

While there is no cure for ADHD, currently available treatments can help reduce symptoms and improve functioning.

Treatments include medication, psychotherapy, education or training, or a combination of treatments.

Φάρμακο

Για πολλούς ανθρώπους, τα φάρμακα για τη ΔΕΠΥ μειώνουν την υπερκινητικότητα και την παρορμητικότητα και βελτιώνουν την ικανότητά τους να συγκεντρώνονται, να εργάζονται και να μαθαίνουν. Η φαρμακευτική αγωγή μπορεί επίσης να βελτιώσει τον σωματικό συντονισμό. Μερικές φορές πρέπει να δοκιμαστούν πολλά διαφορετικά φάρμακα ή δοσολογίες πριν βρεθεί το κατάλληλο που λειτουργεί για ένα συγκεκριμένο άτομο. Όποιος παίρνει φάρμακα πρέπει να παρακολουθείται στενά και προσεκτικά από τον γιατρό που του συνταγογραφεί τα φάρμακα.

Διεγερτικά

Ο πιο κοινός τύπος φαρμάκου που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της ΔΕΠΥ ονομάζεται “διεγερτικό”. Αν και μπορεί να φαίνεται ασυνήθιστο να θεραπεύεται η ΔΕΠΥ με ένα φάρμακο που θεωρείται διεγερτικό, λειτουργεί αυξάνοντας τις χημικές ουσίες του εγκεφάλου ντοπαμίνη και νορεπινεφρίνη, οι οποίες παίζουν ουσιαστικό ρόλο στη σκέψη και την προσοχή.

Υπό ιατρική παρακολούθηση, τα διεγερτικά φάρμακα θεωρούνται ασφαλή. Ωστόσο, υπάρχουν κίνδυνοι και παρενέργειες, ιδίως όταν γίνεται κατάχρηση ή λαμβάνεται υπέρβαση της συνταγογραφούμενης δόσης. Για παράδειγμα, τα διεγερτικά μπορεί να αυξήσουν την αρτηριακή πίεση και τον καρδιακό ρυθμό και να αυξήσουν το άγχος. Ως εκ τούτου, ένα άτομο με άλλα προβλήματα υγείας, όπως υψηλή αρτηριακή πίεση, επιληπτικές κρίσεις, καρδιακές παθήσεις, γλαύκωμα, ηπατική ή νεφρική νόσο ή αγχώδη διαταραχή, θα πρέπει να ενημερώσει τον γιατρό του πριν λάβει ένα διεγερτικό.

Μιλήστε με το γιατρό σας εάν παρατηρήσετε οποιαδήποτε από αυτές ή άλλες παρενέργειες ενώ παίρνετε διεγερτικά:

μειωμένη όρεξη
προβλήματα ύπνου
τικ (ξαφνικές, επαναλαμβανόμενες κινήσεις ή ήχοι)
αλλαγές προσωπικότητας
αυξημένο άγχος και ευερεθιστότητα
στομαχόπονοι
πονοκέφαλοι

Μη διεγερτικά

Μερικά άλλα φάρμακα για τη ΔΕΠΥ είναι μη διεγερτικά. Αυτά τα φάρμακα χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να αρχίσουν να δρουν από τα διεγερτικά, αλλά μπορούν επίσης να βελτιώσουν την εστίαση, την προσοχή και την παρορμητικότητα σε ένα άτομο με ΔΕΠΥ. Οι γιατροί μπορεί να συνταγογραφήσουν ένα μη διεγερτικό: όταν ένα άτομο έχει ενοχλητικές παρενέργειες από τα διεγερτικά- όταν ένα διεγερτικό δεν ήταν αποτελεσματικό- ή σε συνδυασμό με ένα διεγερτικό για να αυξηθεί η αποτελεσματικότητα.

Antidepressants may help with the symptoms of ADHD and can be prescribed if a patient has bothersome side effects from stimulants. Antidepressants can be helpful in combination with stimulants if a patient also has another condition, such as an anxiety disorder, depression, or another mood disorder.

Doctors and patients can work together to find the best medication, dose, or medication combination. This is referred to as titration.

Ψυχοθεραπεία και ψυχοκοινωνικές παρεμβάσεις

Several specific psychosocial interventions have been shown to help patients and their families manage symptoms and improve everyday functioning.

In addition, children and adults with ADHD need guidance and understanding from their parents, families, colleagues and teachers to reach their full potential and to succeed.

For some frustration, blame, and anger may have built up within a family before a person is diagnosed. Families or individuals may need specialized help to overcome negative feelings. Mental health professionals can educate people about ADHD and how it affects a family. They also will help people develop new skills, attitudes, and ways of relating to each other.

Συμπεριφορική θεραπεία

Η συμπεριφορική θεραπεία είναι ένα είδος ψυχοθεραπείας που στοχεύει να βοηθήσει ένα άτομο να αλλάξει τη συμπεριφορά του. Μπορεί να περιλαμβάνει πρακτική βοήθεια, όπως βοήθεια στην οργάνωση εργασιών ή στην ολοκλήρωση σχολικών εργασιών, ή στην επεξεργασία συναισθηματικά δύσκολων γεγονότων.

Η συμπεριφορική θεραπεία διδάσκει επίσης ένα άτομο πώς να:

να παρακολουθεί τη συμπεριφορά του
να επαινεί τον εαυτό του ή να τον ανταμείβει όταν ενεργεί με τον επιθυμητό τρόπο, όπως να ελέγχει το θυμό του ή να σκέφτεται πριν ενεργήσει

Ανάλογα με την ηλικία του ασθενούς, οι γονείς, οι δάσκαλοι ή τα μέλη της οικογένειας μπορούν επίσης να δώσουν θετική ή αρνητική ανατροφοδότηση για ορισμένες συμπεριφορές και να βοηθήσουν στην καθιέρωση σαφών κανόνων, λίστες εργασιών και άλλες δομημένες ρουτίνες για να βοηθήσουν το άτομο να ελέγξει τη συμπεριφορά του.

Οι θεραπευτές μπορούν επίσης να διδάξουν κοινωνικές δεξιότητες, όπως το πώς να περιμένουν τη σειρά τους, να μοιράζονται, να ζητούν βοήθεια ή να αντιδρούν στα πειράγματα. Η εκμάθηση της ανάγνωσης των εκφράσεων του προσώπου και του τόνου της φωνής των άλλων και ο τρόπος κατάλληλης αντίδρασης μπορεί επίσης να αποτελεί μέρος της εκπαίδευσης κοινωνικών δεξιοτήτων.

Γνωστική συμπεριφορική θεραπεία

Η γνωσιακή συμπεριφορική θεραπεία μπορεί επίσης να διδάξει στο άτομο τεχνικές ενσυνειδητότητας ή διαλογισμό. Το άτομο μαθαίνει πώς να γνωρίζει και να αποδέχεται τις σκέψεις και τα συναισθήματά του για να βελτιώσει την εστίαση και τη συγκέντρωση.

Ο θεραπευτής ενθαρρύνει επίσης το άτομο με ΔΕΠΥ να προσαρμοστεί στις αλλαγές στη ζωή που συνεπάγεται η θεραπεία, όπως το να σκέφτεται πριν ενεργήσει ή να αντιστέκεται στην παρόρμηση να πάρει περιττά ρίσκα.

Οικογενειακή και συζυγική θεραπεία

Family and marital therapycan help family members and spouses find better ways to handle disruptive behaviours, to encourage behaviour changes, and improve interactions with the patient.

Ομάδες υποστήριξης

Support groups can help people connect with others who have similar challenges and concerns. Groups often meet regularly to share frustrations and successes, to exchange information about recommended specialists and strategies, and to talk with experts…

Διαγνωστική διαδικασία ADHD της ψυχιατρικής Skylight

Παρέχουμε περισσότερες λεπτομέρειες στο πακέτο εγγραφής μας για όλους τους ασθενείς που ολοκληρώνουν την αξιολόγηση της ΔΕΠΥ.

Below is a summary of the ADHD diagnostic pathway.

Βήμα 1 We gather information about you

ADHD assessments are detailed, so we collect information in different ways to understand your experiences and needs. Please tell us if there is anything that would make the assessment easier for you. We will do our best to make reasonable adjustments.

Βήμα 2 We follow national guidance

Your assessment follows NICE guidance and is carried out in line with recognised national standards.

Βήμα 3 You complete questionnaires and meet with a clinician

We gather information through questionnaires and a clinical assessment. This may include talking about your mental health, past history, physical health, social life, and day-to-day experiences (usually 1 appointment completed virtually)

Βήμα 4 We use recognised ADHD assessment tools

As part of the assessment, we use recognised diagnostic tools recommended in NICE guidance to support a thorough and accurate outcome.

Step 5 Experienced assessors review your information and provide you with an outcome

Your assessment is completed by a skilled and experienced clinician who regularly carries out ADHD diagnostic assessments. They will provide a diagnostic outcome at the end of your assessment in most cases. At times they may feel more information or further discussion is required within the clinical team. If this is the case, they will explain this to you. You will be contacted by email to confirm your diagnostic outcome once your assessment has been reviewed by a multi-disciplinary team.

Step 6 You receive your reports

In the weeks following your assessment you will receive a full report explaining the information gathered and how the diagnostic outcome was reached. We also provide a shorter version that will be shared with your referring GP and that you can choose to share with others.

Step 7 You access the post diagnostic support hub at your own time and pace.

A link will be sent to you, please keep this safe so you can access the resource and support hub at any time.

Step 8 We discuss treatment and next steps

Where appropriate, we can discuss treatment options, including medication. We may also work with your GP on shared care arrangements after treatment.