طبق گفته راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-5), افراد مبتلا به ASD موارد زیر را دارند:

• مشکل در برقراری ارتباط و تعامل با دیگران
• علایق محدود و رفتارهای تکراری
• علائمی که به توانایی فرد در عملکرد صحیح در مدرسه، محل کار و سایر جنبه‌های زندگی آسیب می‌رساند

اوتیسم به عنوان یک اختلال “طیفی” شناخته می‌شود، زیرا تنوع گسترده‌ای در نوع و شدت علائمی که افراد تجربه می‌کنند، وجود دارد. اختلال طیف اوتیسم (ASD) در تمام گروه‌های قومی، نژادی و اقتصادی رخ می‌دهد. اگرچه اختلال طیف اوتیسم می‌تواند یک اختلال مادام‌العمر باشد، اما درمان‌ها و خدمات می‌توانند علائم و توانایی عملکرد فرد را بهبود بخشند.

رفتارهای ارتباط/تعامل اجتماعی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• برقراری تماس چشمی کم یا نامنظم
• تمایل نداشتن به نگاه کردن یا گوش دادن به مردم
• به ندرت با اشاره کردن یا نشان دادن اشیاء به دیگران، لذت بردن از اشیاء یا فعالیت‌ها را به اشتراک می‌گذارد.
• عدم پاسخگویی یا کندی در پاسخگویی به کسی که نامش را صدا می‌زند یا سایر تلاش‌های کلامی برای جلب توجه
• مشکل در رفت و برگشت مکالمه
• اغلب بدون توجه به اینکه دیگران علاقه‌ای به موضوع ندارند یا بدون اینکه به دیگران فرصتی برای پاسخ دادن بدهند، به طور مفصل در مورد موضوع مورد علاقه‌شان صحبت می‌کنند.
• داشتن حالت‌های چهره، حرکات و ژست‌هایی که با آنچه گفته می‌شود مطابقت ندارند
• داشتن تُن صدای غیرمعمول که ممکن است آهنگین یا یکنواخت و ربات مانند به نظر برسد
• مشکل در درک دیدگاه دیگران یا ناتوانی در پیش‌بینی یا درک اعمال دیگران

رفتارهای محدودکننده/تکراری ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• تکرار رفتارهای خاص یا داشتن رفتارهای غیرمعمول. به عنوان مثال، تکرار کلمات یا عبارات، رفتاری که به آن پژواک‌گویی می‌گویند.
• داشتن علاقه شدید و پایدار به موضوعات خاص، مانند اعداد، جزئیات یا حقایق
• داشتن علایق بیش از حد متمرکز، مانند اشیاء متحرک یا بخش‌هایی از اشیاء
• ناراحت شدن از تغییرات جزئی در روال عادی زندگی
• حساسیت بیشتر یا کمتر از دیگران به ورودی‌های حسی، مانند نور، صدا، لباس یا دما

افراد مبتلا به ASD همچنین ممکن است مشکلات خواب و تحریک‌پذیری را تجربه کنند. اگرچه افراد مبتلا به ASD چالش‌های زیادی را تجربه می‌کنند، اما ممکن است نقاط قوت زیادی نیز داشته باشند، از جمله:

• توانایی یادگیری جزئیات چیزها و به خاطر سپردن اطلاعات برای مدت طولانی
• یادگیرندگان بصری و شنیداری قوی هستند
• عالی بودن در ریاضی، علوم، موسیقی یا هنر

تشخیص اختلال طیف اوتیسم (ASD)

(لطفاً توجه داشته باشید که در حال حاضر، روانپزشکی اسکای‌لایت فقط ارزیابی‌های تشخیصی برای بزرگسالان ارائه می‌دهد)

پزشکان با بررسی رفتار و رشد فرد، اختلال طیف اوتیسم (ASD) را تشخیص می‌دهند. برای افرادی که نگران این موضوع هستند، مهم است که در اسرع وقت به پزشک مراجعه کنند تا تشخیص داده شود و درمان آغاز گردد.

تشخیص در کودکان خردسال

تشخیص در کودکان خردسال اغلب یک فرآیند دو مرحله‌ای است.

مرحله ۱: غربالگری عمومی رشد در طول معاینات سلامت کودک

هر کودکی باید در سال‌های اولیه زندگی خود تحت معاینات پزشکی قرار گیرد. اگر کودکی در معرض خطر بالای ابتلا به اختلال طیف اوتیسم (ASD) یا مشکلات رشدی باشد، ممکن است غربالگری‌های بیشتری مورد نیاز باشد. کودکانی که در معرض خطر بالا هستند شامل کودکانی می‌شوند که یکی از اعضای خانواده آنها مبتلا به اختلال طیف اوتیسم است، برخی از رفتارهای اختلال طیف اوتیسم را دارند، والدین مسن‌تری دارند، شرایط ژنتیکی خاصی دارند یا با وزن بسیار کمی به دنیا آمده‌اند. والدینی که نگران این موضوع هستند، می‌توانند MCHAT را به صورت آنلاین تکمیل کنند.

تجربیات و نگرانی‌های والدین در فرآیند غربالگری کودکان خردسال بسیار مهم است. گاهی اوقات پزشک از والدین در مورد رفتارهای کودک سوالاتی می‌پرسد و آن پاسخ‌ها را با اطلاعات به‌دست‌آمده از ابزارهای غربالگری اختلال طیف اوتیسم و مشاهدات خود از کودک ترکیب می‌کند.

کودکانی که در طول این فرآیند غربالگری مشکلات رشدی نشان دهند، برای مرحله دوم ارزیابی ارجاع داده می‌شوند.

مرحله ۲: ارزیابی تکمیلی

این ارزیابی دوم با تیمی از پزشکان و سایر متخصصان سلامت که در تشخیص اختلال طیف اوتیسم (ASD) تجربه دارند، انجام می‌شود.

این تیم ممکن است شامل افراد زیر باشد:

• متخصص اطفال در زمینه رشد - پزشکی که آموزش ویژه در زمینه رشد کودک دیده است
• روانشناس کودک و/یا روانپزشک کودک - پزشکی که آموزش تخصصی در زمینه رشد مغز و رفتار دیده است.
• متخصص مغز و اعصاب - پزشکی که بر ارزیابی، تشخیص و درمان اختلالات عصبی، پزشکی و عصبی-رشدی تمرکز دارد
• آسیب‌شناس گفتار و زبان - متخصص سلامت که آموزش ویژه‌ای در زمینه مشکلات ارتباطی دیده است

ارزیابی ممکن است موارد زیر را ارزیابی کند:

• سطح شناختی یا مهارت‌های تفکر
• توانایی‌های زبانی
• مهارت‌های متناسب با سن که برای انجام مستقل فعالیت‌های روزانه مانند غذا خوردن، لباس پوشیدن و دستشویی رفتن لازم است

از آنجا که ASD یک اختلال پیچیده است که گاهی اوقات همراه با سایر بیماری‌ها یا اختلالات یادگیری رخ می‌دهد، ارزیابی جامع ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• آزمایش خون
• تست شنوایی

نتیجه ارزیابی منجر به تشخیص رسمی و توصیه‌هایی برای درمان خواهد شد.

تشخیص در کودکان بزرگتر و نوجوانان

علائم اختلال طیف اوتیسم (ASD) در کودکان بزرگتر و نوجوانانی که به مدرسه می‌روند، اغلب ابتدا توسط والدین و معلمان تشخیص داده می‌شود و سپس توسط تیم آموزش ویژه مدرسه ارزیابی می‌شود. تیم مدرسه ممکن است ارزیابی اولیه را انجام دهد و سپس به این کودکان توصیه کند که برای آزمایش‌های بیشتر به پزشک مراقبت‌های اولیه یا پزشکان متخصص در ASD مراجعه کنند.

والدین می‌توانند با این متخصصان در مورد مشکلات اجتماعی فرزندشان، از جمله مشکلات مربوط به ارتباطات ظریف، صحبت کنند. این مشکلات ارتباطی ظریف ممکن است شامل مشکلاتی در درک لحن صدا، حالات چهره یا زبان بدن باشد. کودکان بزرگتر و نوجوانان ممکن است در درک استعاره‌ها، طنز یا کنایه مشکل داشته باشند. والدین همچنین ممکن است متوجه شوند که فرزندشان در ایجاد دوستی با همسالان خود مشکل دارد.

تشخیص در بزرگسالان

تشخیص اختلال طیف اوتیسم (ASD) در بزرگسالان اغلب دشوارتر از تشخیص اختلال طیف اوتیسم (ASD) در کودکان است. در بزرگسالان، برخی از علائم اختلال طیف اوتیسم (ASD) می‌توانند با علائم سایر اختلالات سلامت روان، مانند اضطراب یا اختلال نقص توجه/بیش‌فعالی (ADHD) همپوشانی داشته باشند. به همین دلیل است که ما توسط یک روانپزشک باتجربه، بررسی سلامت روان را انجام می‌دهیم تا تشخیص را تأیید کنیم و اطمینان حاصل کنیم که سایر اختلالات سلامت روان، علائم مشابهی ایجاد نمی‌کنند. علاوه بر این، درمان اختلالات سلامت روان زمینه‌ای نیز می‌تواند ارائه شود.

بزرگسالانی که علائم و نشانه‌های اختلال طیف اوتیسم (ASD) را مشاهده می‌کنند، باید با پزشک مشورت کرده و درخواست ارجاع برای ارزیابی اختلال طیف اوتیسم (ASD) کنند. در حالی که آزمایش اختلال طیف اوتیسم در بزرگسالان یک فرآیند در حال تغییر است، ارجاعات معمولاً از سوی پزشک عمومی یا یک تیم سلامت روان ثانویه انجام می‌شود.

بخشی از این فرآیند ممکن است شامل ارزیابی غربالگری باشد. متخصص در مورد نگرانی‌هایی مانند موارد زیر سوال خواهد کرد:

• چالش‌های تعامل اجتماعی و ارتباطی
• مشکلات حسی
• رفتارهای تکراری
• علایق محدود

اطلاعات مربوط به سابقه رشدی فرد بزرگسال به تشخیص دقیق کمک می‌کند، بنابراین ارزیابی اختلال طیف اوتیسم ممکن است شامل صحبت با والدین یا سایر اعضای خانواده باشد.

تشخیص صحیح اختلال طیف اوتیسم (ASD) در بزرگسالی می‌تواند به فرد کمک کند تا مشکلات گذشته را درک کند، نقاط قوت خود را شناسایی کند و نوع مناسب کمک را دریافت کند. اکنون مطالعاتی در حال انجام است تا انواع خدمات و پشتیبانی‌هایی را که برای بهبود عملکرد و ادغام اجتماعی جوانان و بزرگسالان مبتلا به ASD در سن گذار مفیدتر هستند، تعیین کند.

برخی افراد در مراحل بعدی زندگی خود با مشکلاتی مانند مشکل در کار، مشکلات زناشویی یا مشکلات سلامت روان مواجه می‌شوند.

تغییرات در تشخیص اختلال طیف اوتیسم (ASD)

در سال ۲۰۱۳، نسخه اصلاح‌شده‌ای از راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM) منتشر شد. این اصلاحیه نحوه طبقه‌بندی و تشخیص اوتیسم را تغییر داد. با استفاده از نسخه قبلی DSM، افراد می‌توانستند با یکی از چندین بیماری جداگانه تشخیص داده شوند:

• اختلال اوتیسم
• سندرم آسپرگر
• اختلال رشد فراگیر که به گونه دیگری مشخص نشده است (PDD-NOS)

در نسخه اصلاح‌شده فعلی DSM (DSM-5)، این شرایط جداگانه در یک تشخیص به نام “اختلال طیف اوتیسم” ترکیب شده‌اند. به عنوان مثال، با استفاده از DSM-5، افرادی که قبلاً به عنوان سندرم آسپرگر تشخیص داده می‌شدند، اکنون به عنوان اختلال طیف اوتیسم تشخیص داده می‌شوند. اگرچه تشخیص “رسمی” ASD تغییر کرده است، اما هیچ اشکالی ندارد که همچنان از عباراتی مانند سندرم آسپرگر برای توصیف خود یا برای شناسایی با یک گروه همسالان استفاده شود.