بی‌توجهی

افرادی که علائم بی‌توجهی دارند اغلب ممکن است:

• نادیده گرفتن یا از دست دادن جزئیات، اشتباهات ناشی از بی‌دقتی در تکالیف مدرسه، محل کار یا در حین فعالیت‌های دیگر
• در حفظ توجه در انجام وظایف یا بازی‌ها، از جمله مکالمات، سخنرانی‌ها یا مطالعه طولانی، مشکل دارند.
• به نظر نمی‌رسد وقتی مستقیماً با او صحبت می‌شود گوش دهد
• دستورالعمل‌ها را دنبال نمی‌کنند و نمی‌توانند تکالیف مدرسه، کارهای روزمره یا وظایف خود را در محل کار به پایان برسانند یا وظایف را شروع می‌کنند، اما به سرعت تمرکز خود را از دست می‌دهند و به راحتی از مسیر اصلی منحرف می‌شوند.
• در سازماندهی وظایف و فعالیت‌ها، مانند کارهایی که باید به ترتیب انجام شوند، مرتب نگه داشتن وسایل و متعلقات، داشتن کارهای نامرتب و مدیریت زمان ضعیف و عدم موفقیت در رسیدن به ضرب‌الاجل‌ها، مشکل دارند.
• از کارهایی که نیاز به تلاش ذهنی مداوم دارند، مانند تکالیف مدرسه یا تکالیف منزل، یا برای نوجوانان و بزرگسالان مسن‌تر، تهیه گزارش، تکمیل فرم‌ها یا بررسی مقالات طولانی، اجتناب می‌کنند یا از آنها بیزارند.
• گم کردن وسایل لازم برای انجام وظایف یا فعالیت‌ها، مانند لوازم مدرسه، مداد، کتاب، ابزار، کیف پول، کلید، مدارک، عینک و تلفن همراه
• به راحتی توسط افکار یا محرک‌های نامربوط حواسش پرت می‌شود
• در فعالیت‌های روزانه، مانند کارهای خانه، خریدهای متفرقه، پاسخ دادن به تماس‌ها و سر قرار حاضر شدن، فراموشکار باشد.

بیش فعالی-تکانشگری

افرادی که علائم بیش فعالی-تکانشگری دارند اغلب ممکن است:

• روی صندلی‌هایشان بی‌قرار و وول می‌خورند
• در موقعیت‌هایی که انتظار می‌رود نشسته بمانند، مانند کلاس درس یا دفتر کار، صندلی خود را ترک می‌کنند.
• دویدن یا دویدن با سرعت یا بالا رفتن از موانع در موقعیت‌های نامناسب، یا در نوجوانان و بزرگسالان، اغلب احساس بی‌قراری
• قادر به بازی کردن یا انجام سرگرمی‌های آرام و بی‌سروصدا نیست.
• دائماً در حال حرکت یا “در حال حرکت” بودن، یا طوری رفتار کردن که انگار “توسط یک موتور رانده می‌شوند”
• بی‌وقفه صحبت کنید
• قبل از اینکه سوالی تمام شود، پاسخ را با عجله و بدون فکر کردن بیان می‌کند، جملات دیگران را تمام می‌کند، یا بدون اینکه منتظر نوبت خود در مکالمه بماند، صحبت می‌کند.
• در انتظار کشیدن برای نوبت خود مشکل دارد
• قطع کردن یا مزاحمت برای دیگران، مثلاً در مکالمات، بازی‌ها یا فعالیت‌ها

روان‌درمانی و مداخلات روانی-اجتماعی

نشان داده شده است که چندین مداخله روانی-اجتماعی خاص به بیماران و خانواده‌هایشان در مدیریت علائم و بهبود عملکرد روزمره کمک می‌کند. علاوه بر این، کودکان و بزرگسالان مبتلا به ADHD برای رسیدن به پتانسیل کامل خود و موفقیت، به راهنمایی و درک والدین، خانواده‌ها و معلمان خود نیاز دارند.

برای کودکان در سن مدرسه، ممکن است ناامیدی، سرزنش و خشم قبل از تشخیص اختلال در کودک، در خانواده ایجاد شده باشد. والدین و کودکان ممکن است برای غلبه بر احساسات منفی به کمک تخصصی نیاز داشته باشند. متخصصان سلامت روان می‌توانند والدین را در مورد ADHD و چگونگی تأثیر آن بر خانواده آموزش دهند. آنها همچنین به کودک و والدینش کمک می‌کنند تا مهارت‌ها، نگرش‌ها و روش‌های جدیدی برای ارتباط با یکدیگر ایجاد کنند.

رفتار درمانی 

رفتاردرمانی نوعی روان‌درمانی است که هدف آن کمک به فرد برای تغییر رفتارش است. این درمان ممکن است شامل کمک‌های عملی، مانند کمک به سازماندهی وظایف یا انجام تکالیف مدرسه، یا کنار آمدن با رویدادهای دشوار عاطفی باشد.

رفتاردرمانی همچنین به فرد می‌آموزد که چگونه:

• رفتار خودش را زیر نظر داشته باشد
• به خاطر انجام کاری به شیوه‌ای مطلوب، مانند کنترل خشم یا فکر کردن قبل از انجام آن، از خود تمجید یا پاداش گرفتن

بسته به سن بیمار، والدین، معلمان یا اعضای خانواده نیز می‌توانند برای برخی رفتارها بازخورد مثبت یا منفی ارائه دهند و به ایجاد قوانین روشن، فهرست کارهای روزمره و سایر روال‌های ساختاریافته کمک کنند تا به فرد در کنترل رفتارش کمک کنند.

درمانگران همچنین ممکن است مهارت‌های اجتماعی مانند چگونگی منتظر نوبت ماندن، به اشتراک گذاشتن، درخواست کمک یا پاسخ به اذیت و آزار را آموزش دهند. یادگیری خواندن حالات چهره و لحن صدای دیگران و نحوه پاسخ مناسب نیز می‌تواند بخشی از آموزش مهارت‌های اجتماعی باشد.

درمان شناختی رفتاری 

درمان شناختی رفتاری همچنین می‌تواند تکنیک‌های ذهن آگاهی یا مدیتیشن را به فرد آموزش دهد. فرد یاد می‌گیرد که چگونه از افکار و احساسات خود آگاه باشد و آنها را بپذیرد تا تمرکز و توجه خود را بهبود بخشد.

درمانگر همچنین فرد مبتلا به ADHD را تشویق می‌کند تا با تغییرات زندگی که با درمان همراه است، مانند فکر کردن قبل از عمل یا مقاومت در برابر میل به ریسک‌پذیری غیرضروری، سازگار شود.

خانواده درمانی و زناشویی

خانواده درمانی و زناشویی می‌تواند به اعضای خانواده و همسران کمک کند تا راه‌های بهتری برای مدیریت رفتارهای مخرب، تشویق به تغییر رفتار و بهبود تعاملات با بیمار پیدا کنند.

آموزش مهارت‌های فرزندپروری

آموزش مهارت‌های فرزندپروری (آموزش مدیریت رفتاری والدین) به والدین مهارت‌های لازم برای تشویق و پاداش دادن به رفتارهای مثبت فرزندانشان را آموزش می‌دهد. این به والدین کمک می‌کند تا یاد بگیرند چگونه از سیستم پاداش و تنبیه برای تغییر رفتار کودک استفاده کنند.

به والدین آموزش داده می‌شود که برای رفتارهایی که می‌خواهند تشویق کنند، بازخورد فوری و مثبت ارائه دهند و رفتارهایی را که می‌خواهند دلسرد کنند، نادیده بگیرند یا تغییر مسیر دهند. آنها همچنین ممکن است یاد بگیرند که موقعیت‌ها را به گونه‌ای ساختار دهند که از رفتار مطلوب پشتیبانی کند.

مداخلات خاص مدیریت رفتاری کلاس درس

مداخلات رفتاری خاص در مدیریت کلاس درس، برای مدیریت علائم جوانان و بهبود عملکرد آنها در مدرسه و با همسالان مؤثر نشان داده شده است. این استراتژی‌های مبتنی بر تحقیق معمولاً شامل برنامه‌های پاداش اجرا شده توسط معلم هستند که اغلب از سیستم‌های امتیازدهی و ارتباط با والدین از طریق کارت‌های گزارش روزانه استفاده می‌کنند.

بسیاری از مدارس خدمات آموزشی ویژه‌ای را به کودکان مبتلا به ADHD که واجد شرایط هستند، ارائه می‌دهند. متخصصان آموزشی به کودک، والدین و معلمان کمک می‌کنند تا در کلاس درس و تکالیف درسی تغییراتی ایجاد کنند تا به موفقیت کودک کمک کنند.

تکنیک‌های مدیریت استرس

تکنیک‌های مدیریت استرس می‌توانند به والدین کودکان مبتلا به ADHD کمک کنند و توانایی آنها را در مقابله با ناامیدی افزایش دهند تا بتوانند با آرامش به رفتار فرزندشان پاسخ دهند.

گروه‌های پشتیبانی

گروه‌های حمایتی می‌توانند به والدین و خانواده‌ها کمک کنند تا با دیگران که مشکلات و نگرانی‌های مشابهی دارند، ارتباط برقرار کنند. این گروه‌ها اغلب به طور منظم تشکیل جلسه می‌دهند تا ناامیدی‌ها و موفقیت‌های خود را به اشتراک بگذارند، در مورد متخصصان و استراتژی‌های پیشنهادی تبادل اطلاعات کنند و با متخصصان صحبت کنند...